TJUE ÅR SIDAN HJARTEOPERASJONEN

7. apr, 2016

Det var 29. mars og tre dager sidan A vart født.  Dagen før hadde dei trilla han ned på barneavdelinga. Han hadde endra oppførsel frå å vera ein rolig og fornøgd baby til urolig og etterkvart blå på leppene. Så dei ville ha han til observasjon. Eg  følte meg trygg fortsatt, sjølv om eg fekk ei kjensle av at noko ikkje stemte. Men stolte på legane. Eg sov godt. Sliten etter det akutte og dramatiske keisersnittet tre dager før, der eg trudde sonen min skulle døy eller bli hjerneskada for livet. Heldighvis overlevde han og virka heilt ok.

Men så kom det ein sjukepleier å vekkte meg grytidleg om morgonen. "Eg ville berre fortelja det at sonen din no er i ferd med å døy! Eg ville berre informera deg om dette før eg går av nattevakt." Dei orda vil alltid sitja som spikra i hovudet mitt. Eg hoppa ut av senga utan å kjenne noko smerter i operasjonssåret. Eg som heilt sidan sonen min var født, hadde krøka meg rundt i korridorane.

1. apr, 2016

Det var 1. april og slettes ingen aprilspøk. Mitt vesle kjærleiksbarn som var seks dager gammal i 1996 låg under kirurgens kniv. Brystkassa var open og hjarte -og lungemaskina påkobla. Me var i Sveits på eit flott privatsjukehus. Eg hadde aldri trudd at me skulle reisa med luftambulanse først frå Nordland sentralsjukehus og til Fornebu og deretter vidare frå Rikshospitalet 31. mars. For tjue år sidan. PÅ den tid fekk me nærast dødsdommen frå legane. Der sat me foreldre og kunne få lov å velgja om barnet vårt skulle få leva eller dø! Det var tøft! Men det var ikkje noko å lure på ein gong! Me valgte livet! Sonen min lever fortsatt i dag og er velfungerande. Livet er ingen selvfølge. Det fekk eg klart oppleve den gongen. Og det vart mange og lange sjukehusopphald dei påfølgjande åra. Dramtikken starta ved Nordland sentralsjukehus og fortsatte på ulikt vis. Det skal eg fortelje meir om seinare. Men 1. april for tjue år sidan vart ein kamp på liv og død i sveits. Livet vant. Den vesle guten var heldig. Og han var svært sta..